Vir haar verjaarsdag het ons 'n partytjie gereel. Ons het 5 van haar naaste maatjies (ingesluit haar nefie - wat terloops haar mees gunsteling mens in die wereld is) en die van die naaste familie en die ouers van die maatjies was genooi.

Die kleintjies het almal KFC Chicky meals gekry. Dit het baie lekker gewerk aangesien hulle self hulle boksie kon oopmaak, 'n sappie, 'n klein burgertjie en 'n sakkie slap tjips Daaruit kon nuttig. EN dan is daar 'n speelding ook by. Hierdie rondte was dit klein plastiek krieketballe met vashou posisies daarom uitgemerk. Dit was baie geslaags.

Vir die grootmense het ons word gebraai en boereworsrolle voorgesit met 'n tamatie smootjie en slaaie. Dit was als self service. Dus kon jy gaan haal soos jou behoefte was. Dit ook was baie geslaagd.

Die weer was perfek en die geselskap nog beter. Dit was 'n lekker saamwees dag.

Dankie Here dat U ons gesin saam gespaar het vir die afgelope 2 jaar. Seen ons asb met nog baie jare saam.

Hier is 'n kiekie van Anja en Armand (een van die maatjies). Hulle bepeins die betekenis van die glyplank relatief tot die kosmos...

Anja Carr’s After the War (parts one and two) completely dominates the upstairs space in the Fincken pub, showing the aesthetic strength and presence the work has. The series is solely wall mounted and occupies very little three-dimensional space. There is a clear separation between parts one and two provided physically by a dividing wall and the contrasting use of media.

Part one is an initial impressions; the more dominate half of the installation. On display are a series of grotesque, malformed heads; mounted in line on two walls of the room, well above reachable height, I might add! This is also a reference to the decorated deer head displayed above the bar downstairs. In the corner, interrupting the series of heads halfway is a full sized sculpture constructed in a similar style. The room is reminiscent of medieval chauvinistic grandeur; trophies and a suit of Armour as perhaps would be expected in a stately home. The falcon was also a symbol of status in the medieval male hierarchy, nobles were only allowed specific birds dependent on status.

Discovering the title of the piece enhanced this impression for me, the human race has an ongoing and eternal desire to show its dominance over both the animal world and ‘lesser men’. The filmed atrocities allegedly committed by both sides in ‘The War on Terror’ are contemporary examples of this. The fact that the heads are mounted like trophies implies the losers of this war were not perceived to be sentient beings but mere animals. Or perhaps we are merely returning to previous habits when the decapitated bodies of traitors were publicly displayed as a deterrent and show of power.

The full size dimension of the heads and use of organic materials create a distorted, warped sense of reality. Personally, I find the use of multi-tonal human hair has a similar effect on my senses as fingernails being scraped down a blackboard. If the heads were not so cartoon-like in their horror, this room would be a truly terrifying place to be! The sculptures retain elements of humour and western pop culture, I cannot help but be reminded of aliens from the Mos Eisley Cantina bar in Star Wars. The tears, however, do not sit right with me. They feel awfully twee, but perhaps this is the intention? Obviously it is hard to judge the success of this room when viewing it empty, with no bands, dancers and in stark daylight with no blacklights….

Part Two is a more subtle installation yet has more power than Part One. The large heavily framed photograph draws the viewers’ attention, I found it very absorbing, the gaze of the figure is almost hypnotic. It is a very feminist, strong piece with inescapable religious connotations (as was discussed on Thursday). The small side table beneath the main photograph leads the imagination to an altar to the dead. The series is much more serene than part one, it is more melancholic; a memorial rather than a monument. The figure is, to me, a martyr, with the baby pink dress suggesting innocence lost.

Although After the War is not strictly site specific (it does not rely on the space to exist) it relates well to the club and its surrounding culture. The sculptures are flamboyant and grotesque; aesthetic comparisons to Leigh Bowery costumes are unavoidable. There are also more obvious references to contemporary artists, the Chapman Brothers and Sara Lucas. It is very disappointing to hear that members of the lesbian cliental feel so strongly against the piece, especially as the work has such a powerful feminist concept behind it. But, to paraphrase Romunde, a strong message tends to provoke a strong response against it. At least Anja can be confident in the knowledge that her work has provoked fierce debate, which is perhaps the most important purpose/effect of art.

We kregen twee en half uur uitleg over hoe zij hun honden, fokken, opvoeden tijdens de eerste acht weken en opvolgen indien gewenst. De puppies worden gewoon gemaakt aan spelende kinderen (ze worden vaak mee wandelen genomen langs scholen, kinderen komen op bezoek), donder en vuurwerk (op cd) en andere honden (hondenschool). Ze krijgen ook een socialisatietest, worden getest op heup-, knie- en oogafwijkingen. We waren heel aangenaam verrast.

De bedenking die we ons wel maakten: willen we een super gesocialiseerde, bijna perfecte showhond met eventuele fokkwaliteit? Want aan zo'n stamboom, opvoeding, verzorging en testen hangt toch wel een stevig prijskaartje.

De nadelen? Het beest is het het hele jaar door in de rui en dat met hele plukken, dus de stofzuiger zal erg veel gebruikt moeten worden en het wordt dus uitkijken voor je goeie kleren. We moesten ook even wennen aan de grootte, toch wel aan de kleine kant.

Op de planning staat binnenkort nog een bezoekje bij een Akita Inu fokkerij, de grotere broer van de Shiba. De échte Akita's vind je enkel in het ros en wit dus als je een zwarte (black and tan zoals dat officieel heet) wil, zul je je toch tevreden moeten stellen met een maatje kleiner. Ik heb m'n hart verloren aan zo'n zwartje...

Ich will nicht viele Worte verlieren und euch die Bilder nicht vorenthalten:

Aber das tollste kam zum Schluss - ich lag gemütlich in meinem Bettchen, es war 6 Uhr früh und noch dunkel und es raschelt draußen, ich mach die Gartenbeleuchtung an und? Da stand ein Fuchs und fraß in unserem Müll rum -.-' Musste ich erstmal aus dem Bett raus, Fuchs verjagen, Müll wegräumen und noch zwei Stunden weiterschlafen :D

Nun ja, noch vielen Dank für die Geschenke - vor allem über die 22 Euro in Ein-, Zwei- und Fünfcentstücken waren eine super Idee, die mich lange beschäftigen wird. Auch Danke an Caro für ihren heldenhaften Einsatz mit den Sicherheitsnadeln und natürlich auch an alle anderen :) Franzi, Franzi, Chris, Maik, Stecki, Wolf, Stöps, Mandy, Doro, Hippo, Anja, Kathi, Daniel, Alex, Josi, Patti, Mirko, David, Nico, Ronny, Isa und Steffie (hoffe, ich habe an alle gedacht).

Und Danke an alle, die nicht aufgekreuzt sind und auch nicht abgesagt haben :P

De eigenares van de fokkerij was stomverbaasd toen ik haar belde en na haar hele uitleg zei dat de planning pas voor over minimaal een jaar zou zijn. De meeste mensen haken af als ze horen dat er zulke wachtlijsten zijn bij bonafide fokkers. Ze verwachten dat een puppy maar een telefoontje en een autorit verwijderd is.

Als je naar een kennel gaat is dat natuurlijk vaak het geval maar dat willen we net vermijden gezien de broodfok.

Ik ben razend benieuwd!

Na uren op het werk te hebben zitten kauwen op section breaks, pagina-eindes, nummeringen en voetnoten, begon het me te dagen dat ik het hele zootje nooit zou afkrijgen tegen negen uur de volgende ochtend, en omdat ik écht niet wilde blijven, heb ik mijn vriend de USB-stick maar meegenomen.

Vijf (!) uren heb ik erover gedaan om het hele document min of meer naar behoren te krijgen. Nog eens meer dan een halve dag (of nacht, 't is hoe je 't bekijkt). Om één uur heb ik er uiteindelijk de brui aan gegeven. En mijn chef? Die lachte eens en zei 'dank u' toen ik hem met veel te kleine, slaperige oogjes vertelde over mijn nachtelijk avontuur.

Misschien neem ik nog wel eens een haf dagje vrij, zomaar en met zijn toestemming maar die overuren zullen hoe dan ook worden teruggenomen...

Eerlijk gezegd is er  nog een verschil tussen theorie en praktijk. Twee identieke gaten in plastiek maken met een loopverbinding helpt misschien wel allebei de kooien naar de knoppen... Bovendien hebben we ontdekt dat Mokka'tje vrijwel helemaal blind aan het worden is en laat ze nu net gewoon zijn aan haar omgeving en vooral aan Twix die haar telkens komt waarschuwen als er iets niet pluis is.

Met een derde erbij zou de rangorde weer uitgevochten moeten worden als het jongste beestje oud genoeg is en je kan al raden wie laatst eindigt, de zwakste natuurlijk!

Toch kon ik het niet laten om gisteren - bij het hooi halen - nog eens te gaan kijken in de hoop dat het grummeltje er nog zat maar ze was verkocht.  Enorm jammer vond ik dat, maar Ruben was toch niet te vermurwen en misschien is het wel beter zo, al ben ik er nog niet helemààl van overtuigd. Is dat egoïstisch?

Eén ding is zeker, het beestje heeft nu vast wel een liefdevolle thuis gekregen.

Normaal gezien hebben wij dan meteen een 'onze eigen cavia's zijn toch mooier'-gevoel, maar dit beestje had iets speciaals. We waren meteen vertederd. En vooral bij mijn madam is zoiets gevàààààrlijk. Bijna een uur aan een stuk heeft ze zitten pruilen: 'Allez, waarom gaan we die nu niet kopen? Is toch leuk voor onze 2 meisjes (ja sorry, zo noemen we die beesten thuis ;-) ), zo'n extra vriendinnetje? Alleeeeez, laten we die nu kopen. Ze is zo schattig en zo lief. Toeoeoeoeoe?'

Ik had echt het gevoel dat er een 4-jarige kleuter aan mijn mouw zat te trekken. 'Allez Ruubke, ik zal er wel voor zorgen. Jij hoeft nooit meer de kooi te verversen. Ik zal dat vanaf nu doen. Pleaeaease?' Maar ik, de nuchterheid zelve, hield het been stijf: 'Nee, 2 cavia's zijn méér dan genoeg. Bovendien zijn die van ons allebei zo verschrikkelijk dominant dat die kleine meteen in een hoekje gedrumd wordt. Nee dus.'

En het moet gezegd, mijn madam haalde alle wapens uit de kast: opeens werden haar mooie amarettokleurige kijkertjes vochtig: 'Toe, Ruubke, toeoeoeoeoe...?'

Of ik uiteindelijk toch toegegeven heb? Natuurlijk niet. Zelfs haar ultieme wanhoopspoging - in haar eentje opnieuw naar de Aveve en van daaruit bellen ('Ben je zeker dat ik ze niet moet meebrengen?') kon me niet vermurwen.

Kijk en oordeel zelf: met deze 2 deugnietjes hebben we onze handen meer dan vol. Voorlopig ;-)

1. Ze écht keigoed vinden.

2. Er dan ook nog eens 200% zeker van zijn dat ik ze meer dan twee keer zal beluisteren.

3. Me er serieus aan storen dat de kwaliteit van de MP3's op iTunes slechter is.

4. Het geld eraan willen geven.

En dan gebeurt het nog dat ik met één of ander felbegeerd exemplaar thuiskom en Ruben me na een jaar laat weten dat hij een nieuwe, nog in de verpakking zittende cd gevonden heeft die al helemaal zijn genre niet is.

Uitzondering op de regel is een cd die ik dit jaar in Londen heb gekocht, op het eerste gehoor dan ook nog! En ik kan je verzekeren, grijsgedraaid is ze!

Na haar "verdwyn" uit die huis terwyl Anja gebad het, het ons voor die TV beland om "Buzz" te kyk. Dit is Anja se naam vir Toy Story. Elke storie het 'n naam gebaseer op die karakters. Toy Story is Buzz, A Bugs Life is gogga, Shrek is tannie (verwys dan na die trol fiona) en Ice Age is muis. Die Disney silly simphonies is prentjie.

Terug by die nuusberig... Dit was 'n berig oor vandag se hofproses in Pietermaritzburg om vas te stel of Mnr Jacob Zuma regmatig aangekla is of so iets. Ek dog toe dis mos nou 'n goeie tyd om vir Anja ook bietjie te leer van ons politieke leiers. Dus met die verskyn van Mnr Zuma op die skerm, vertel ek vir Anja dis oom Zuma. Nou por ek vir Anja aan: "Sê Zuma, Zuma". En Anja sê Zuma. Te mooi. Net toe verskyn nog 'n politieke genoot wat ook sy velkleur deel en Anja sê: "Nog 'n Zuma".

Dit was nog een van daai kosbare oomblikies.

Kort samengevat, de rij-instructeur was de one-man act van de hele film...

Charlie White is a Los Angeles photographer, or rather he constructs hyperreal photographs.

IMG: Friday Night by Charlie White (from his website)
URL: http://www.charliewhite.info/sub/work/2001/Joshua/fridaymed.jpg

"Using a combination of fiction, artifice, and make-believe to represent the human condition, many of White's photographs explore America’s social fictions and the tensions in identity and perception they generate. White shares a relationship with the directorial forms of photography practised by such artists as Gregory Crewdson and Jeff Wall. Applying cinematic techniques, his set-up photographs are directed and staged narrative stills. This narrative focus can be perceived in his previous photographic series like In a Matter of Days (1999) or Understanding Joshua (2001) which employ a pictorial play between reality and fiction, occasionally taken to grotesque extremes. Understanding Joshua is a series of photos of a puppet meant to represent "complete fragility manifest in a body," placed in various situations related to human relationships."
[from: http://en.wikipedia.org/wiki/Charlie_White_(artist) ]

URLS:

Charlie White's website

Charlie White in Wired magazine 12.02

Vind jij de fout?

Ruben stelde voor dat ik - méga Starbucks-fan - naar de luchthaven zou rijden om daar de nieuwe 'coffee-corner' uit te proberen en daar zeg ik niet nee tegen! Gemakkelijkheidshalve had ik de GPS meegenomen en ik zou er zeven minuten over doen van de Medialaan naar Zaventem luchthaven.

TomTom heeft al wel eens kuren, zo dus ook deze keer, in plaats van via de Brusselse Ring werd ik via alle mogelijke zijstraten naar de luchthaven geleid om dan in the middle of nowhere ineens 'bestemming bereikt' te moeten horen.

Ondertussen viel de regen met bakken uit de lucht. Maar goed, na een twintigtal minuten stond ik droog en wel op de Express Parking.

Een uurtje lekker een koffietje zitten drinken om daarna Ruben terug op te pikken om negen, dat was de bedoeling. Door de regen, de GPS en de werken op de luchthaven was het al vijf vóór eer ik ook maar mijn bestelling geplaatst had. Met twee 'coffees to go' in de hand dan maar vliegensvlug naar de betaalautomaat en terug op weg.

Je had ons moeten zien zitten daar in de auto op het parkeerterrein, allebei met een grote kartonnen beker lauwe koffie terwijl de regen in stromen uit de lucht viel. Het had wel iets... 

Omdat ik mijn leven en dat van mijn mede-passagiers nog niet beu ben, zat er niks anders op dan vanochtend maar meteen te bellen voor een afspraak. Hoe los je dat nu op als jij tot vijf moet werken en de garagist maar tot half vijf open is?

Inderdaad! Verlof aanvragen... Gelukkig heeft mijn werkgever zo'n lumineus systeem waarmee je ook minuten of uren kan aavragen. Eén uurtje heb ik aangevraagd, het andere compenseer ik door snel aan m'n bureau te eten en dan door te werken. Je kan nooit genoeg verlof hebben en je moet dat niet teveel verbrassen aan onbenulligheden, vind ik...

Here's a link to a bio art project by Eduardo Kac - GFP (the green flourescent protein bunny)

"My transgenic artwork "GFP Bunny" comprises the creation of a green fluorescent rabbit, the public dialogue generated by the project, and the social integration of the rabbit. GFP stands for green fluorescent protein. "GFP Bunny" was realized in 2000 and first presented publicly in Avignon, France. Transgenic art, I proposed elsewhere [1], is a new art form based on the use of genetic engineering to transfer natural or synthetic genes to an organism, to create unique living beings. This must be done with great care, with acknowledgment of the complex issues thus raised and, above all, with a commitment to respect, nurture, and love the life thus created." [from Kac's website]

Alba, the fluorescent bunny.
Photo: Chrystelle Fontaine

Wàre liefde, je zegt het ;-)

Aan de volgende afrit (Boutersem) de snelweg verlaten, tot de vaststelling komen dat de weg richting Bierbeek afgesloten is door - jawel - werken, de wegomleiding volgen, geen wegomleiding meer zien en in godvergeten dorpjes als Willebringen belanden. Uiteindelijk beseffen dat je toch een GPS bij je hebt die je kunt opzetten, dat ook doen en zo met bijna twee ongevallen (twee keer dezelfde dronkaard dan nog) om half tien (!) bij Quick arriveren. Thuiskomen en meteen de motillium en de cola zoeken...

De confetti lag overal (lees, de perforator durft al wel eens iets achter te laten) en omdat de poetsploeg de volgende dag alles bij het oude had gelaten, heb ik mezelf maar gepromoveerd tot poetsvrouw en mijn eigen kantoor gestofzuigd. Van een afwisselende job gesproken.

Was het zo erg als ik had verwacht? Neen, hoewel het vroeg opstaan enorm pijn deed (en doet) voelde het de eerste paar dagen alsof ik een paar uur kwam werken en daarna weer vakantie had. De routine zal wel gauw weer terugkomen.

Nu eerst genieten van 't weekend...

Jaja, werdet Ihr jetzt sagen. Das kennen wir doch schon. Nun, ja. Nicht so ganz.

Bei Dawanda gibt es eine junge Dame, die näht ganz tolle Taschen aller Art - groß wie klein - und dergleichen mehr. Jetzt habe ich mich aber nicht in die Designerin Anja verliebt, sondern in ihre mit viel Liebe selbst designten Taschen. Denn die Anja von MyMaki.de kann nicht nur nähen, sondern auch grafisch gestalten. Und das sieht alles sooooo toll aus!!! Ich bin schwer begeistert, um nicht zu sagen... ja, genau: verliebt!

Mein favorisiertes Layout ist Frl. Rose!!! Diese süße illustrierte Dame ist der absolute HIT! Nach meinem Urlaub klicke ich mich sofort wieder ins Netz. Und dann können mir Anja und ihre Designs nicht entkommen. Flucht ist also zwecklos!!! ;)

Und damit Ihr auch wisst, wovon ich rede, hier geht es zum Shop: MyMaki.dawanda.de.